(Pienso, hablando legalmente, que hay una razón muy sólida para enjuiciar a todo presidente norteamericano desde la segunda guerra mundial. Todos han sido francos criminales o han estado involucrados en serios crímenes de guerra.) Chomsky
Showing posts with label siria. Show all posts
Showing posts with label siria. Show all posts

Wednesday, December 16, 2015

POR FAVOR, DETENGAN A GEORGE W. BUSCH


Somos millones, ellos muchos menos, pero sus crímenes son millones, y pagaran por ellos. Bush esta detrás de Guantánamo, como Obama incapaz de poner fin a tanto escarnio sangriento. Bush puede y debe ser juzgado por crímenes de guerra (en este caso con nuestro adalid bélico, Aznar), incluyendo casos de tortura sistemática por parte de militares, y de los ejércitos privados. Estos elementos son los auténticos responsables del terror que asola el mundo, y aquí incluimos el dolor causado por el saqueo sistemático al que estamos sometidos por LAS GRANDES FINANZAS ESPECULATIVAS CRIMINALES. Bajo este sistema, la miseria, la miseria de la estúpida abundancia.
Posted: 12 Oct 2011 05:38 PM PDT
Por Celso Lungaretti


No próximo dia 20, quando o ex-presidente estadunidense George W. Bush desembarcar no Canadá, deverá ser preso e processado judicialmente por sua "responsabilidade em crimes contra o Direito internacional, incluindo tortura”.

Foi o que a Anistia Internacional pediu às autoridades canadenses, em memorando enviado há três semanas.

“Como as autoridades dos Estados Unidos não levaram à Justiça, até o momento, o ex-presidente Bush, a comunidade internacional deve intervir. Se o Canadá se abstiver de agir durante a sua visita, isso irá constituir uma violação da Convenção das Nações Unidas contra a Tortura e será uma manifestação de desprezo em face dos direitos humanos fundamentais”, declarou Susan Lee, diretora da AI para a região das Américas.

A acusação: entre 2002 e 2009, prisioneiros foram submetidos a torturas e a "outros tratamentos cruéis, desumanos e degradantes" graças à autorização dada por Bush à CIA, para que executasse um programa secreto contra suspeitos de terrorismo.

Bush é réu confesso pelo menos em um caso: no seu livro de memórias Decision Points, ele revelou ter sido consultado pela CIA, que indagou se poderia torturar um suspeito de terrorismo, Khalid Sheikh Mohammed, com afogamento inconcluso (interrompido antes do óbito).

Como Bush admitiu haver respondido "com certeza!", a AI imediatamente exigiu sua responsabilização criminal.

"A confissão do presidente Bush é suficiente para desencadear a obrigação internacional que os Estados Unidos têm de investigar esta confissão e de levá-lo à Justiça", afirmou então (novembro de 2010) um dos dirigentes da entidade, Rob Freer.

responsabilização criminal.

"A confissão do presidente Bush é suficiente para desencadear a obrigação internacional que os Estados Unidos têm de investigar esta confissão e de levá-lo à Justiça", afirmou então (novembro de 2010) um dos dirigentes da entidade, Rob Freer.


Thursday, September 17, 2015

foto-montaje-foto-nino, AYLAN KURDI?

www.socialsocial.es/2015/09/foto-montaje-foto-nino.html

¿Podrías concebir algún tipo de "manipulación" en la tristísima e injusta imagen del niño, AYLAN KURDI, sirio aparecido sin vida en la playa?

Medios independientes de todo signo político están denunciando este hecho. Movieron el cuerpo del pequeño para dar más dramatismo a la imagen.






Y casi todos los medios de comunicación occidentales publicaron y repitieron hasta la saciedad la imagen alterada de un pequeño al que colocaron para sacar una mejor toma.

Una imagen falsificada.

Cuesta creer que existan personas con semejante falta de humanidad.

Ninguno de esos medios de comunicación internacionales, supuestamente plurales y democráticos ha denunciado semejante suceso.

Otro dato relacionado con toda esta puesta en escena y conversión de la muerte humana en espectáculo y contenido de consumo y negocio;





Ulrich Grillo, presidente de la Federación de la Industria alemana, ha declarado que quiere disponer de 800.000 trabajadores extranjeros más en Alemania.

Los acuerdos europeos prohíben la entrada masiva de mano de obra extranjera, lo que se une a la propia reacción defensiva de una población con alto porcentaje de empleo precario y condiciones a la baja. Ulrich Grillo contribuye a poner dramáticamente en escena la "crisis de los refugiados" (la cual favorece casualmente a sus necesidades expresadas) para conseguir una modificación de la reglamentación comunitaria.

Ya ven que coincidencias. Crisis humanitarias a la carta.

Estamos hablando de la peor crisis humanitaria desde la Segunda Guerra Mundial.

Tanto es así que el primer ministro de eslovaquia, Robert Fico, ha acusado literalmente a la Unión Europea de no dar a conocer la verdad sobre los refugiados.

Robert Fico ha expresado que algunos países europeos están apoyando la guerra civil en Siria.

Países europeos apoyando la guerra civil en Siria.

Gobiernos europeos que se presentan a su ciudadanía como solidarios pero que en realidad están detrás de las tragedias.

El primer ministro ha señalado que "cuando hacía falta luchar por los bancos, se organizaban cumbres en un par de días, pero ante una crisis humanitaria de tal envergadura, no se es capaz de organizar una cumbre".

Permítanme recomendarles que tengan en cuenta todo esto cuando vean la próxima noticia en los telediarios sobre los refugiados sirios.

Juan Luís Rodríguez. juanitolui@yahoo.es



A QUIÉN LE PUEDE EXTRAÑAR, ESTA REALIDAD?

Lo que para mi es evidente a estas bajuras,  es que LOS GOBIERNOS OCCIDENTALES, QUE NOS SUMEN DÍA A DÍA EN UNA PAUPERIZACIÓN SIN FIN, HABITANDO ESTA MISERABLE ABUNDANCIA, GOBIERNOS QUE CON EL ADALID AMERICANO A LA CABEZA, HAN IDO ADMINISTRANDO GUERRAS CIVILES EN TODO ORIENTE MEDIO,  Y MEDIO ORIENTE, HACIENDO DE ESOS PAÍSES AUTENTICAS ESCOMBRERAS DE DOLOR Y MUERTE,  al mismo tiempo RENTABILIZAN UNO DE LOS EFECTOS MAS CRUENTOS, LOS ÉXODOS DE MILES DE PERSONAS HACIA LA ENORME MENTIRA FORTIFICADA EN QUE SE VA CONVIRTIENDO CADA DÍA EUROPA.

De Siria llega mano de obra especializada, licenciados, empresarios, abogados, médicos, etc.

De Afganistán, los condenados de la tierra, que con el resto de los mas desgraciados de cada uno de esos países en ruinas planificadas, van llenando CAMPOS DE CONCENTRACIÓN EN LA PERIFERIA DE OCCIDENTE, 

El MEDITERRÁNEO, en paralelo, se convierte EN EL CEMENTERIO "koimeterion".NOSTRUM de cada día.

Y TARDE O TEMPRANO, TODOS LOS MUERTOS SE DESPIERTAN EN EL CORAZÓN DE LOS VIVOS QUE HEREDARÁN LA TIERRA, Y NOS PEDIRÁN CUENTAS.


PODRÍA SER ESTA LA TERCERA GUERRA MUNDIAL?

LA TERCERA GUERRA MUNDIAL ACONTECE DESDE HACE TIEMPO, Y POR MUCHO TIEMPO, ES LA GUERRA QUE ACOMPAÑA LA CAÍDA DE OCCIDENTE.


Y su final sucederá en el mismísimo corazón de EUROPA.


(k)






Sunday, October 13, 2013

Adiós, Siria..., por el momento, Autor: Yassin Al-Haj Saleh

Traducciones de la revolución siria: Adiós, Siria..., por el momento


UNA CARTA EMOCIONANTE, UN TESTIMONIO DE COMO LA BRUTALIDAD DE LOS INTERESES BASTARDOS CAUSAN DOLOR INDECIBLE. MUERTOS Y MAS MUERTOS...Y UNA NUBE TOXICA SOBRE TODOS NOSOTROS NOS ENFERMA EL ALMA, NOS QUIEBRA COMO A  PÁJAROS EN PLENO VUELO...INCLUSO HAY QUE SEGUIR NADANDO. SALUDOS A LAS BUENAS PERSONAS, A LOS PUEBLOS DE SIRIA, Y QUE LA CORDURA DE OCCIDENTE NO AYUDE A ESTE SANGRIENTO ESTRAGO,  DIALOGO, DIALOGO DIALOGO ...PUES YA LA SANGRE AVALA SU URGENCIA .

Adiós, Siria..., por el momento


Texto original: Facebook

Autor: Yassin Al-Haj Saleh

Fecha: 12/10/2013
He hecho todo lo posible durante dos años y medio para quedarme en el país. Era importante para mí como escritor que quiere vivir la situación sobre la que escribe, y como intelectual que quiere vivir entre la gente, como la gente a la que pertenece, e intentar comprender su realidad. Quise quedarme no porque haga un trabajo imprescindible, sino porque este es mi lugar del que no puedo prescindir. Quiero ver Siria mientras cambia, después de medio siglo sin verla hacerlo.

Quedarme ha exigido además un gran esfuerzo para evitar caer en las manos criminales del régimen asadiano. Y tras unos dos años de revolución exigió también que dejara Damasco, en la que he vivido un poco más de 12 años, escondido durante los dos últimos. Me dirigí ocultándome hacia Al-Ghoutta, y después, tras unos 100 días, me fui a Raqqa, la ciudad en la que viví mi infancia y adolescencia, y donde viven mis hermanos, o los que me quedan. El viaje a Raqqa fue muy duro, no porque durara 19 horas en los días centrales del verano, y porque estuviera envuelto en peligros, sino porque antes del viaje, y después cuando iba por las distintas etapas del camino, veía cómo se alejaba la última etapa, Raqqa, que había sido ocupada por fuerzas extranjeras: El Estado Islámico de Iraq y Siria, o Da’esh (siglas en árabe), un nombre que parece muy oportuno para un ogro en una de las muchas historias que escuchábamos de pequeños. Unos pocos días antes de salir de Al-Ghoutta, supe que el ogro había secuestrado a mi hermano Ahmad. Y en Al-Rahiba, en la zona de Qalamoun, supe, cuando llamaba para saber de Ahmad, que el ogro había secuestrado a mi hermano Firas también. Era demasiado, y el viaje ya no tenía sentido, pero ya no podía dar marcha atrás. Quería acabar un duro viaje, que aligeraba la compañía de los jóvenes luchadores desertores y un joven amigo cámara que se encargaba de documentar algunos aspectos de nuestro viaje en vídeo. Pero finalizar del viaje ya no era un objetivo personal, y no supondría una alegría especial. He estado dos meses y medio en Raqqa, escondido. No he tenido ni una sola noticia de Firas en todo ese tiempo.

Nada podía ser peor. En vez de llegar a Raqqa jubiloso, vivo escondido en mi ciudad “liberada” después de dos años y medio de revolución. Todo ello mientras los extraños gobiernan la ciudad y la vida de sus habitantes, destruyen una modesta estatua del califa Harun al-Rashid, agreden una iglesia, se adueñan de los bienes públicos, detienen a las personas, y los esconden en sus cárceles, solo si son activistas políticos, pero nunca si son antiguos sirvientes del régimen o shabbiha. Además de esa agresión a las personas, los símbolos y las cosas, no parece que muestren espíritu alguno de la responsabilidad general que se supone que han de tener los que detentan el poder.

Querría haberme quedado en Raqqa el mayor tiempo posible para comprender cómo se desarrollaban las cosas, y para hacerme una idea de los nuevos gobernantes. He sabido algunas cosas útiles, pero no todo lo necesario porque no podía pasear por las calles de la ciudad y escuchar las historias de la gente, mucho menos entrevistar a los emires del Estado Islámico de Iraq y Siria o sus muyahidines.

No pasear por las calles de Raqqa en otoño no es la razón de mi marcha, pero es grande por sí misma. Al inicio de la revolución decía en broma a mis amigos: “Quiero que el régimen sea derrocado para obtener un pasaporte”. Quería un pasaporte para sentirme libre y viajar cuando quisiera. Hoy dejo tras de mí amigos que siguen luchando. Con nuestra presencia en el interior nos hacíamos compañía unos a otros y aumentábamos nuestra resistencia.

No siento amargura, solo un cierto enfado. Soy consciente de que nuestra situación es imposible, pero cada vez que creía comprender algo o alumbrar algo, sentía una leve victoria sobre el monstruo bestial de varias cabezas que quiere que nos quedemos en la oscuridad, que no poseamos la palabra, y que no queramos algo distinto de lo que él quiere.

Lo que más temo ahora es no comprender fuera de Siria, que la situación se me nuble. Podía comprender en Siria, era mi patria. No sé exactamente qué haré en el exilio. Cuántas veces he sentido agobio al oír esa palabra. Me parecía más una broma que hacían los que se quedaban en el país. Hoy quizá su sentido cambie para incluir nuestra ingente experiencia, la experiencia de ser arrancado, de ser refugiado, de la diáspora y la esperanza de retorno.

No sé qué haré, pero soy parte de esta gran salida siria y del deseado retorno sirio. Y si hoy parece más bien un matadero, nuestra patria es lo único que tenemos y sé que no hay país más querido para nosotros que este terrible país.

Tuesday, September 17, 2013

NO A LA INTERVENCIÓN MILITAR EN SIRIA

A NOSA ASOCIACIÓN QUERE DIFUNDIR O MANIFESTO UNITARIO DA COORDINADORA GALEGA POLA PAZ, A CAL ESTÁ ADHERIDA A NOSA ASOCIACIÓN, MANIFESTASE EN CONTRA DUNHA INTERVENCIÓN MILITAR NORTEAMERICANA EN SIRIA E CHAMA Á CIDADANÍA A PARTICIPAR NAS ACCIÓNS CONVOCADAS A CONTINUACIÓN.

A humanidade atópase, unha vez máis, alarmada pola inminencia dunha nova agresión imperialista, neste caso, contra do pobo sirio, como tantas outras veces no pasado, protagonizada polo exército norteamericano, de forma unilateral, e sen sequera o aval das Nacións Unidas, o que significa unha inequívoca violación do dereito e a legalidade internacional.

As consecuencias dunha intervención militar norteamericana en Siria son imprevisibles. As guerras, cando comezan, pretenden ser sempre xustas, rápidas, puntuais e cirúrxicas, co menor custe e as baixas mínimas. Sen embargo, a historia amosa, con claridade, que non sempre acontece así.

A escusa pretendida agora para intervir militarmente nun estado soberano é a da utilización de armamento químico polo réxime ditatorial de Bachar el Assad cando informes independentes veñen denunciando, desde hai varios anos, que as partes en conflito en Siria contan e usan diferente armamento químico, particularmente, gas sarín. Sen embargo, o que se silencia reiteradamente nos medios nacionais e internacionais, é precisamente quen son os fabricantes e vendedores deste tipo de armamento prohibido polas convencións internacionais, precisamente, os EE.UU e os outros membros con dereito a veto no Consello de Seguridade da ONU.

Os informes dos inspectores das Nacións Unidas, realizados sobre o terreo, confirman a utilización de gas sarín en Damasco, ó tempo que anuncian que non poden precisar a autoría dos bombardeos. EE.UU apresurouse a atribuír o uso destas armas letais e terribles ó réxime de Bachar el Assad nunha comparecencia de prensa do Secretario de Estado John Kerry que lembrou moito a aquela outra protagonizada por Collin Powell na ONU para xustificar o ataque a Iraq en 2003 pola suposta existencia dunhas armas de destrución masiva que logo comprobamos que non existían. Lembremos que Aznar e o PP votaron unanimemente a favor daquela intervención ilegal no Congreso, contra da opinión maioritaria da cidadanía.

As numerosas armas de destrución masiva que existen, repartidas polo mundo adiante, foron fabricadas e vendidas, nomeadamente, polos EE.UU, que tamén ten a triste marca da súa utilización, desde o armamento nuclear en Hiroshima e Nagasaki, ate o napalm en Vietnam ou o uranio empobrecido en Iraq.

Non podemos ignorar que Siria está situada nunha rexión fortemente incendiada pola guerra e a violencia desde hai moitos anos. Basta con fixarse nas fronteiras que mantén Siria para entender o seu papel estratéxico, particularmente, para o control territorial e dos recursos enerxéticos da zona, como paso previo de camiño a Teherán, probable próximo obxectivo militar dos EE.UU, que mantén e tolera a vulneración sistemática das resolucións das Nacións Unidas contra de Israel, o seu principal aliado na rexión, xunto coas monarquías teocráticas do Golfo.

Siria leva máis de dous anos nunha auténtica guerra civil, con forte presencia estranxeira, en recursos, financiamento e mercenarios, por ambas partes, que ten producido máis de 100.000 mortos e varios millóns de desprazados e refuxiados. A poboación civil siria, especialmente nenos, mulleres e anciáns, son as vítimas inocentes dun brutal enfrontamento alongado deliberadamente para debilitar e destruír o país, para facelo irrelevante na rexión, para facilitar os plans de control e a posterior intervención en Irán.

A cidadanía siria levantouse contra do réxime ditatorial de El Assad, hai algo máis de dous anos, reclamando, como o resto das Primaveras Árabes, pan, traballo e liberdades democráticas, co protagonismo da mocidade laica e progresista. Occidente, coa miopía que o caracteriza, decidiu non apoiar estas reivindicacións e militarizar o conflito, vendendo armas ós chamados ”rebeldes”, cada vez máis controlados por grupos yihadistas.

A intervención militar norteamericana en Siria pode desencadear consecuencias gravísimas para unha rexión xa de por si fortemente armada e con confrontacións políticas, relixiosas e armadas que se prolongan no tempo. O xogo das alianzas, como tantas outras veces, pode xeralizar a violencia máis alá daquela área xeográfica, e influír notablemente na paz e na seguridade a nivel mundial, tamén na nosa economía, tal e como teñen advertido outros actores principais en Nacións Unidas e na rexión.

A cidadanía global, a sociedade civil internacional, as persoas de ben en Galicia, en Europa e no mundo non podemos permanecer impasibles diante dun conflito que ameaza con estenderse moi perigosamente. Bombardear un país soberano, intervilo militarmente desde o exterior, pola forza e a violencia, non son as mellores fórmulas para resolver un conflito. Todo o contrario. É precisamente a presión económica, política e diplomática sobre as partes, da comunidade internacional, de forma multilateral, co protagonismo das Nacións Unidas e da Liga Árabe, as que poden impoñer un alto o fogo e abrir vías de diálogo e de entendemento, en Siria e no conxunto da rexión.

A Coordinadora Galega pola Paz, plataforma de acción pacífica e nonviolenta, conformada por organizacións moi diversas, aberta e plural, de ONGs, movementos sociais, fundacións, sindicatos e partidos, manifesta a súa máis enérxica oposición á unha intervención militar norteamericana contra do pobo sirio, solidarizase coas vítimas, e reclama da cidadanía e das institucións democráticas, parlamento e concellos, mocións de condena na liña do aquí manifestado.

Ademais, a Coordinadora Galega pola Paz, acorda promover as seguintes accións:

1º.- Elaborar e difundir este Manifesto entre a cidadanía galega.

2º.- Dar a coñecelo publicamente o XOVES, DÍA 5, ÁS 12:00 horas, convocando previamente ós medios, diante do Consulado norteamericano en Coruña (Juana de Vega, 8).

3º.- Convocar concentracións unitarias como Coordinadora Galega pola Paz o Martes, día 10, ás 20:30 horas, en tódalas cidades e vilas posibles, diante dos concellos, agás en Vigo, que será diante do Consulado francés (Camelias 56) e en Coruña que será diante do Consulado norteamericano.

4º.- Caso de producirse a agresión militar norteamericana sobre o pobo sirio, ó día seguinte no caso de ser pola noite, ás 20:30 horas, de novo, concentracións nos lugares sinalados no punto anterior.

5º.- Por último, as organizacións da Coordinadora Galega pola Paz darán difusión e apoiarán a iniciativa da petición de retirada do Premio Nobel da Paz a Barack Obama que está en marcha na rede a través de Change (http://www.change.org/es/peticiones/que-retiren-a-obama-el-premio-nobel-de-la-paz-nopeacenonobel).

Non á guerra!

Non no noso nome!

Sacade as vosas mans de Siria!

COORDINADORA GALEGA POLA PAZ: ADEGA, ALTERMUNDO, AMARANTE, ANOVA-IN, CCOO, COORDINADORA GALEGA DE ONGDS, EQUO GALICIA, ESPAZO ECOSOCIALISTA GALEGO, EU, FETE-UGT, FORO GALEGO DA INMIGRACIÓN, FUNDACIÓN 10 DE MARZO, FUNDACION ARAGUANEY, FUNDACIÓN BALTASAR GARZÓN, INTERED, INTERMON OXFAM, SEMINARIO GALEGO DE EDUCACIÓN PARA A PAZ, SINDICATO LABREGO GALEGO, SOLIDARIEDADE INTERNACIONAL, STEG, UGT, UNIONS AGRARIAS, VERDEGAIA, VOLUNTARIADO SOCIAL ROGAS, XUVENTUDES COMUNISTAS, XUVENTUDES SOCIALISTAS GALEGAS, ASOCIACIÓN CULTURAL FUCO BUXÁN.

Información baseada na enviada por:
Educación e Paz
-paz@sgep.org-
4 de setembro de 2013 16:10
Manuel Dios Diz - Presidente
Seminario Galego de Educación para a Paz
FUNDACION CULTURA DE PAZ
Tfno: 981-554053


-- 

-------
Visita a nosa web:
 www.fucobuxan.net

Tuesday, September 03, 2013

Siria: Sobre el (posible) ataque estadounidense

Traducciones de la revolución siria: Sobre el (posible) ataque estadounidense

Vamos a ver, si la intervención es con el fin de detener las muertes, es evidente que esto no sucederá, pues lo mas probable es que aumente en progresión geométrica la violencia y con ella las masacres del pueblo sirio, de un lado y de otro, pues pueblo es todos, chiis, sunitas, cristianos, coptos,,,
Y bien, si la intervención no va a poner fin a la matanza, con que otro fin se lleva a cabo?, que otro fin tienen en mente NUESTROS SACROSANTOS ADMINISTRADORES DE MISERIA?
Opino que por los resultados que vamos viendo de las inquietantes PRIMAVERAS ÁRABES, y sus rescoldos, los objetivos que se imponen son todos UNA ENORME GUERRA CIVIL EN ORIENTE MEDIO.
Esta Occidente, sus cabezas dominantes, EEUU y Gran Bretaña, y ahora Francia, con su adicción al GRANDEUR, administrando este nuevo estado de cosas?
Los islamistas en un pais son enemigos a batir, en otros son elementos armables para derrocar lo que en un momento, y no en otro, se convierte en un dictador (para lo son desde siempre estos gobernantes de esa parte del Globo, todos ellos armados hasta los dientes también por Occidente principalmente) sangriento que hay que eliminar. El petroleo como paisaje de fondo, y el gran negocio de la GUERRA como el espectáculo mas rentable.
Si realmente lo importante para estos mercaderes de la muerte, fuera frenar las matanzas, es constatable que ello seria posible sin mucha dilación: RUSIA, EEUU GRAN BRETAÑA, CHINA, ETC CONTROLAN EL ARMAMENTO QUE SE USA EN UN 90% EN ESTOS CONFLICTOS. Y JUNTOS PODRÍAN SENTAR A CUALQUIER MESA A LAS PARTES EN CONFLICTO.
Para ver una opinión contraria a esta y favorable, mas entusiasmada ante la idea de intervenir, leer al ínclito BERNARD HENRY LEVY, un campeón olímpico de las intervenciones militares en ORIENTE MEDIO.

Sobre el (posible) ataque estadounidense

Comunicado de los Comités de Coordinación Local del 1 de septiembre de 2013.

El pueblo sirio en ningún momento ha pedido la intervención militar en ningún país. La crueldad le obligó a levantarse y lo hizo creyendo que tenían derecho a ello. El régimen se enfrentó a él con balas, torturas y detenciones, y luchó contra él privándole de su sustento y la seguridad de sus casas. El régimen se enfrentó a los manifestantes pacíficos con tanques y armamento pesado desde el inicio de la revolución siria y no ha dejado desde entonces de desarrollar nuevas formas de violencia, crueldad y asesinato contra nuestro pueblo, hasta el punto de que las detenciones dieron paso a ejecuciones sumarias y se pasó de usar balas contra los manifestantes a utilizar aviones de guerra, misiles balísticos, artillería pesada y finalmente armas químicas. El régimen no ha cesado un solo día en su desafío al mundo apoyándose en Rusia, China e Irán, pero también en el silencio y la postergación del resto del mundo, para hacer de su continuo asesinato de sirios y destrucción de la unión de su patria y Estado una confirmación del fracaso de la Humanidad en protegerse a sí misma del despotismo.

Hoy, todo apunta a la posibilidad de que se lance un ataque militar contra el régimen, y que el golpe tendrá como objetivo la mera defensa de la línea roja, la línea del uso de las armas químicas, que el régimen ha desafiado varias veces. También parece que la mayor preocupación de Occidente en este sentido son las ecuaciones políticas internacionales y no una verdadera participación para socorrer a una población que sueña con la libertad y la dignidad y que muere a diario por ello. 

El golpe efímero reformatorio contra Asad  no llevará más que a un aumento de su violencia y de su confianza en que nadie le impedirá seguir matando. Un golpe rápido como este será una forma de legalizar internacionalmente el uso de todo armamento pesado, excepto las armas químicas, en poder del régimen, en caso de que verdaderamente consiga disuadirle del uso de armas químicas de nuevo. En cualquier caso, el único que pagará el precio será el pueblo sirio.

Es un momento difícil y un punto de inflexión en la historia de todos los sirios, y exige que nosotros y el mundo entero hagamos acopio de responsabilidad y sabiduría, no de dudas y egoísmo.

Cualquier ataque que se lance contra el régimen debe de tener por objetivo neutralizar sus capacidades aéreas y sus reservas de artillería y misiles, que utiliza contra las zonas civiles como si de armas de destrucción masiva se tratase, con gran precisión. Ese ataque debe también asumir su responsabilidad para con los civiles, y no ser a costa de ellos, y ha de ir acompañado de una continua coordinación y un necesario apoyo a la oposición siria (política y armada), que permita que esta organice y amplíe su actividad contra el despotismo salvaje, y que infunda la esperanza en un pueblo al que la desesperación y el dolor llevan cada vez más hacia el extremismo.

Es responsabilidad de todos nosotros -opositores, revolucionarios y activistas- unir filas hoy para que podamos dejar claros nuestros intereses nacionales y nuestras necesidades humanitarias, y para decir al mundo que abandonar al pueblo es abandonar a toda la Humanidad, y que la intervención en Siria ha de someterse a las necesidades de los sirios y respetar su soberanía y futuro libre y honrado. 

El tiempo de la muerte se ha prolongado demasiado en Siria y nuestro pueblo espera el apoyo de todo el mundo. Esa ayuda se sigue retrasando porque la comunidad internacional observa toda esta muerte y aún le hace falta más tiempo para pensar antes de ofrecer la medicina a los heridos por las armas químicas de Asad. Si esto sigue así, no le será difícil quedarse mirando mientras sigue la masacre. Pero a pesar de ello, llenos de esperanza decimos que la Humanidad aún no ha sido destruida y que debe despertarse hoy, o mañana. La prueba de ello es nuestro pueblo.

Saturday, December 08, 2012

Siria necesita una negociación a dos bandas |

Siria necesita una negociación a dos bandas | Opinión | EL PAÍS

Siria necesita una negociación a dos bandas

Ni la guerra civil ni una intervención militar externa son la solución



La guerra civil en Siria suma cerca de 35.000 víctimas mortales. Aproximadamente 350.000 refugiados se distribuyen entre Jordania, Líbano, Turquía e Iraq, y serán 700.000 para fin de año. La oposición ha logrado un acuerdo de futuro incierto. La OTAN se ha resistido a intervenir pero avanza el clima en favor de una intervención. Una negociación nacional e internacional podría detener un conflicto que está impactando a toda la región.
Desde que se inicio la revuelta en 2011, se intentaron tres estrategias. Primero se esperó que la presión en la calle llevase al gobierno de Bachar el Asad a iniciar reformas o marcharse, como ocurrió en Túnez y Egipto. Segundo, cuando el régimen lanzó una dura represión, la comunidad internacional exigió la renuncia del Presidente y alentó a la oposición a continuar la protesta. Esto se hizo sin medir que el régimen no se suicidaría mientras contase con el apoyo de la comunidad alauita (que controla el poder militar y político), los cristianos ortodoxos y los empresarios.
Ante la dura represión surgió la oposición armada que esperó erradamente una operación aérea de la OTAN como sucedió en Libia en 2011. Al mismo tiempo, la ONU y la Liga Árabe encargaron a Kofi Annan una negociación. La tarea fue imposible porque el punto de partida de la oposición externa y la del Ejército Libre de Siria era que el Asad renunciara. Apoyado por las fuerzas armadas sirias (excepto pequeñas disensiones), Irán, China y Rusia, y ante la perspectiva de terminar en un juicio como Mubarak o asesinado como Gadafi, el presidente sirio y sus militares consideran la única opción es luchar hasta el final.
La tercera estrategia, llevada a cabo por Rusia, Irán, Turquía y Qatar, e inteligencia de Estados Unidos y Gran Bretaña, fue hacer llegar armas a la oposición. Esto ha generado una gravísima violencia, ampliado el abismo entre la oposición y el régimen, y creado una situación de casi empate: Asad no puede acabar con los opositores pero estos no pueden derrocar al gobierno. La población civil sufre las consecuencias, atrapada en el campo de batalla y sanciones internacionales que no afectan al gobierno.

Es preciso detener un conflicto que está impactando a toda la región
Mientras Estados Unidos busca unificar una oposición en la que cada vez hay más milicianos jihadistas provenientes de diversos países. Los salafistas, con experiencia de combate en otros conflictos y financiación exterior, tienen diferentes estrategias, desde implantar un estado islamista radical hasta ver a Siria como parte de un proyecto yihadista internacional.
A diferencia de otros casos de las revueltas árabes, Siria es un campo de batalla entre las visiones suníes y chiíes del Islam, y más concretamente entre Catar, Arabia Saudi y Turquía, por una parte; e Irán y el gobierno iraquí, por otra. Además, Estados Unidos, Europa, Israel y las monarquías del Golfo Pérsico tienen interés en que la caída de el Asad prive a Irán de su principal aliado regional. Esto debilitaría también al grupo político-militar Hezbolá.
China y Rusia consideran que la autorización del Consejo de Seguridad de la ONU para proteger civiles en Libia fue aprovechada por la OTAN para derrocar a Gadafi y cambiar el régimen político. Ambos países quieren evitar sentar precedentes en nombre de “intervenciones humanitarias” que en el futuro pudiesen volverse contra ellos. Los dos tienen, además, fuertes relaciones con Irán y no quieren participar en la desestabilización de Teherán.
Hasta ahora Estados Unidos y los aliados de la OTAN no han contemplado una intervención militar en Siria debido a la dificultad geográfica, la potencia del régimen, la división de la oposición, y el temor a que el conflicto se expanda a Líbano y Jordania. Turquía y Estados Unidos no quieren un cambio de régimen que llevaría a la fragmentación del país, pero preparan más armas para la oposición mientras la OTAN refuerza la frontera turco-siria. La política contra Siria es impopular en la sociedad turca; los refugiados le causan problemas internos, y las minorías kurdas en Siria, Iraq y Turquía hacen causa común.
Es urgente detener la brutal guerra en Siria y la crisis humanitaria. La situación se vuelve más compleja cada día debido a la diversidad étnica. Los que alientan la guerra están jugando con fuego en la región. Líbano, por ejemplo, corre peligro de renacimiento del sectarismo.
Dos iniciativas podrían impulsarse. Primero, apoyar que la misión de la ONU y la Liga Árabe que lidera Lakhdar Brahimi tenga poder, recursos y apoyo diplomático para negociar un acuerdo entre el régimen y la oposición para iniciar una transición que incluya a las dos partes y garantice la seguridad de todas las minorías. Si el Asad es suficientemente poderoso habrá que negociar con él y sus generales. Segundo, el mandato de Brahimi tiene que contar con un apoyo político que incluya a Estados Unidos, Rusia, China, Irán, Egipto, la Unión Europea, Turquía, Catar y la Liga Árabe, y quizá países emergentes como Brasil que no apoyan una intervención contra Siria. La guerra civil no es la solución. Una acción militar externa tendría resultados imprevisibles.
 Mariano Aguirre dirige el Norwegian Peacebuilding Resource Centre (NOREF), en Oslo.